Um veðraðar eyðimerkur.

Ég er að verða eldri fljótlega, nánar tiltekið þá verð ég eldri í fyrramálið en ég er núna. Ekki að það sé neitt slæmt. Ég sé engan mun á kollvikunum dag frá degi, það þarf lengri tíma til. Þess vegna forðast ég það að of langur tími líði milli þess sem ég skoða þetta. Ég dekstra við hárið á mér á morgnana, klappa því fallega, tala við það, reyni að gefa því sjálfsöryggi með jákvæðri gagnrýni. Þessi barátta er hinsvegar erfið því ég er ekki fyrr búinn að lýsa aðdáun minni á striti og þjáningum þeirra hára sem eftir eru á sínum stað en að hluti þeirra flyst suður á hlýrri og rakari staði.