Um spretthlaup aldraðra

Hæ. Ég er ennþá á lífi, svosem fullt af hlutum til þess að segja frá ég bara nenni ekki að skrifa neitt í augnablikinu þannig að þetta verður bara um ímynd sem er föst í hausnum á mér síðan ég sá þetta um daginn.

Ég var í strætó á leiðinni niður í bæ um daginn. Þegar strætóinn var að renna í hlað á stoppustöð einni sá ég gamlan mann með göngugrind á leiðinni í átt að stoppustöðinni, hann var örugglega 5 metra í burtu. Gamli maðurinn var að horfa niður og vanda sig við að labba og sér fyrst strætóinn þegar strætóinn er kominn, stopp og búinn að opna hurðirnar. Gamla manninum bregður greinilega við þetta alltsaman, 4,5m frá strætó og strætó að fara leggja af stað aftur. Þannig að gamli maðurinn tekur á rás. Eins ljótt og er að segja þetta var ég næstum búinn að skella uppúr því að gamli maðurinn hreyfðist ekkert hraðar áfram. Svipurinn og tilþrifin voru hinsvegar slík að það fór ekki framhjá neinum að þessi maður var að hlaupa á eftir strætó. Strætóstjóri tók allavega eftir því af því að við biðum í rúma mínútu á meðan gamli maðurinn skokkaði síðastra metrannn.

Ég veit núna hvernig Jón Arnar tugþrautarkappi mun líta út eftir 300 ár.