Um nýfundinn antíhæfileika og pirring.

Nennti ekki að vera heima í kvöld þannig að ég skellti mér á Pit stop pöbbinn, búinn að koma svo oft þangað að þetta er að verða svona Cheers fílingur. Pit stop er annars bresk eistneskur pöbb, helmingur bretar, helmingur eistar. Var spurður ca 15 sinnum að því hvort ég væri veikur því að ég var bara að drekka kaffi (bjórlausidagur mánaðarins var í dag) en ég er aldrei þessu vant að fara í tíma á morgun. Þrátt fyrir taumlausa bjórdrykkju á Steve, Dave og Andy, á móti hóflegu kaffisötri mínu var mér tjáð þegar líða tók á kvöldið að ég væri sennilega verstur í pílukasti af öllu enskumælandi fólki í heiminum. Ameríkanar voru reyndar ekki taldir með, því að eins og allir vita að þeir tala þeir ekki ensku, þeir tala bandaríkinorðuramerísku. Bandaríkinorðurameríska er svipuð ensku nema að það er smá munur, "WE" þýðir td. ekki "við" heldur er það nær "við bandaríkjanorðurameríkanar" og "THEY" þýðir ekki "þeir" heldur er það nær "allir sem ekki eru með ríkisborgarréttindi í bandaríkjumnorðurameríku". Þess má geta að samkvæmt bandarískumnorðurameríkönum þá er Guð með bandaríkjanorðurameríku vegabréf og búinn að búa þar síðan hann kom til landsins sem pólitískur flóttamaður í kjölfar þess að sonur hans var ofsóttur og myrtur af "THEY".

Bandaríkjamenn fara í taugarnar á mér, hitti einn áðan og langaði satt að segja að berja hann fyrir að vera ekki heima hjá sér í BNA í staðinn fyrir bar í Tallinn þar sem hann sat og kvartaði yfir lélegri enskukunnáttu frumbyggjanna.