Um hvalreka

Búinn að taka því rólega í dag. Lesa svolítið, setja upp skype hjá mér og almennt hafa það gott. Ég hef því ekkert að segja sem ekki er sagt hér í setningunum undan. Langar því að deila með ykkur gamalli sögu frá því að ég hafði hár.

Ég fór út að skemmta mér eitt föstudagskvöld í Reykjavík. Svo óvenjulega vildi til að ég hafði fyrir því áður en ég fór út að klæða mig upp, setja stinningarefni í hárið og leit satt að segja frábærlega út þó ég segi sjálfur frá. Ég var hinsvegar ekkert sérstaklega meðvitaður um hvað ég væri myndarlegur karlmaður og því ekkert óbærilega ágengur við kvenfólkið. Samt sem áður hitti ég unga stulku á öldurhúsi nokkru og fyrr en varir erum við komin heim til hennar. Fór þar vel á með okkur og við stunduðum saman aerobik, fimleika, lyftingar og stangarstökk frameftir morgni milli þess að ég hvíldi mig. Kemur þó að því að ég get ekki meira og við föllum í svefn. Tæplega á hádegi morgunin eftir vakna ég og sé þar að á stól við rúmið situr stúlkan unga og horfir á mig með kaffibolla í hönd. Brosir hún blítt til mín og réttir mér bollann sem ég þigg glaður. Á meðan ég sötra kaffið þá horfir hún á mig og segir: "Það var naumast hvalreki". Mig kítlar ekki mikið en ef mig kítlar einhverstaðar þá er það í egóinu þannig að ég brosi bara hlýtt til baka og rétti henni síðan bollann þegar ég er búinn með kaffið. Hún fer með bollann eitthvert fram og kemur síðan til baka og segir við mig: "Kemstu sjálfur út eða þarf að draga þig aftur út á háflóði?"

Þessa sögu sagði ég í þrítugsafmælinu hennar Berglindar Helgadóttur fyrir 2 árum þar sem ég var veislustjóri (ekki biðja mig um það því ég er ömurlegur veislustjóri nema þá kannski á árshátíð AA samtakanna eða annarstaðar þar sem er engin bolla). Þessi saga er annars í boði hvalsins sem var á BBC prime í kvöld því án hans hefði ég aldrei munað eftir henni.

Bestu kveðjur.