Um augnablikin þegar enginn sér til

Þessi færsla gæti verið vandræðaleg fyrir mig ef ég er einn um þetta.

Ég syng hetjurokk í sturtu.
Ég syng með útvarpinu þegar ég er að keyra, og stundum bara ekki með útvarpinu ef það er ekki þess virði að hlusta á það.
Ég tala stundum við sjálfan mig. Aðallega þegar ég er að skammast út í sjálfan mig, og nota meira að segja fullt nafn í ávarpið þegar ég er verulega illur.
Ég fer í matrixleik með kjúklinginn áður en ég sting honum í ofninn. (biðjið um sýnikennslu við tækifæri ef þið kunnið ekki matrixleikinn)
Ég humma stundum mína eigin þematónlist (Justin Timberlake útgáfa af þýsku klámmyndasoundtrakki)
Ég geri tilraunir með skeggsnyrtingu þegar ég raka mig.
Ég tek stundum pósur úr James Bond upphafsatriði og dáist að skuggamyndinni minni.

Það forvitnilega við þetta allt er að ég myndi ekki gera þetta fyrir framan nokkurn, þetta er bara fyrir mig. Hroðalega vandræðalegt þegar einhver kemur að manni þegar maður er að gera eitthvað svona og síðan áttar maður sig á því að maður er ekki einn í heiminum og einhver stendur og starir á mann. Fólk gerir einmitt það, það starir bara, ég held að flest fólk kunni ekki að bregðast við þegar það sem það átti minnst von á gerist. Ég er ekki að halda því fram að ég geti brugðist við öllu, þetta er meira svona heimspekileg athugasemd, skrumskæling á spurningunni: "if a tree falls in the woods and noone is around to hear it, does it make a sound?", bara endur orðað í: "if the person next to me is posessed by the devil should I play dead?".

Bara smá pæling